Puppy Caccia was 3 maanden oud toen ze op het spreekuur kwam. Een opvallend leuk hondje van een opvallend leuk ras: de Chesapeake Bay Retriever.

We hadden dit onstuimige enthousiaste hondje al vaker gezien vanwege de vaccinaties, en ook deze keer nam ze weer braaf en kwispelend plaats op de behandeltafel. Haar baasje wees mij op een zwelling onder de kin en wat kale plekjes rondom de ogen. Onder de huid van de kin zat inderdaad een stevige losliggende bult die geen pijn leek te doen. In de bek was niets te vinden, en de lymfeklieren in de keel waren niet opgezet. Caccia kon ook zonder moeite ademen, eten en drinken.

Volgens haar baas hield ze er echter wel van om op stokken te kauwen; zou er dan misschien ergens een splinter in haar bek zitten? Of zou ze misschien zijn gebeten door een insect? Het was een lastige zaak...

Ik bekeek en betaste het koppie en besloot de huid te onderzoeken op puppyschurft. Ik krabde wat huid af en bekeek deze onder de microscoop, maar helaas...geen mijt te zien! Wat kon het nou toch zijn?

Ik besloot een paar dagen af te wachten, en het hondje terug te zien als de bult niet weg zou trekken. In dat geval zou ik met een dun naaldje wat cellen uit de bult zuigen en deze opsturen voor onderzoek.

 

De volgende dag echter was Caccia alweer terug, met een compleet ander beeld: rode gezwollen huid rondom de ogen, dikke opgezwollen lymfeklieren, abcesvorming onder de kin, een opgezwollen neusrug en een opgezette rode vulva. Moet je kijken wat een toet!